Artikels

Passie, beleving, geluk…



Geluk is Geluk


Klopt, maar in sommige gevallen kan je het geluk ook een handje toesteken, geluk afdwingen kan, dat gevoel heb ik althans af en toe.


Zo heb ik het bijvoorbeeld over de vangst van één bepaalde vis, hiervoor moet je niet alleen het water zelf heel goed kennen, maar ook het gedrag van de vis, trekroutes en de aanpak die je collega vissers hanteren, …


In het najaar van 2009 waagde ik het om na 2 jaar van afwezigheid, door wat visavonturen in Nederland, terug te keren naar domein Puyenbroeck in de hoop de grote schub nog eens te mogen vangen, dit was voor mij al enkele jaren geleden en de vis zat dat jaar op nieuw topgewicht. Met mijn logboek, zelfgemaakte dieptekaart en aantekeningen die ik er de laatste jaren maakte, smeedde ik een plan. Geluk of niet, op anderhalve maand tijd ving ik alle toppers, één voor één, soms wel meerdere per avond.


Na een goeie maand kon ik met een gerust gevoel de winter in, meer dan 18 dertigers en 3 veertigers, waaronder de grote schub waren mijn deel. Zo zie je dat je met een goede voorbereiding en een weloverwogen aanpak het geluk naar jouw zijde kan trekken, soms toch.


Zekerheid over het vangen van één bepaalde vis of vissen heb je nooit, maar je kan er wel naar toe werken en als je na dat harde werk uw parel op de mat mag leggen, dan is de voldoening nog zo groot. En vergeet niet tussen dat alles door om te blijven genieten.


Nog een voorbeeld hiervan ondervind ik jaar na jaar tijdens onze 10-daagse gezamenlijke sessie op groot water in het buitenland, samen met mijn vader en vismakker Kevin. Kevin zit ongeveer op dezelfde golflengte van mij op gebied van aanpak en anders durven doen dan de rest, wij hebben niet altijd exact hetzelfde idee over alles, maar dat maakt het juist heel goed, zo hou je meerdere denkpistes open en raak je niet snel vastgeroest aan een bepaalde tactiek .


Tijdens deze sessies kijken we steeds de kat uit de boom, vooral dan naar wat de locals doen om er hun vis te vangen. Wanneer we het gevoel hebben er meer uit te kunnen halen, gooien we gans de boel om en proberen we totaal anders te vissen, dit zowel op gebied van aas, richting van waaruit je bepaalde zones bevist, alsook de aanpak van het voeren. Dit heeft ons voorlopig jaar na jaar steeds succesvolle sessies opgeleverd met behoorlijk wat vissen om van te watertanden. Zo gebeurt het ook dat wij er op die 10 dagen plotseling vissen vangen op topgewicht waarvan de locals weten dat ze al meer dan 1 of 2 jaar niet meer op kant gekomen zijn. Het zit soms in kleine dingen, als het lukt zit je op goud, maar dat je soms eens hard op je bek gaat moet je er ook maar bijnemen, dat is nu eenmaal vissen.


Eenvoud siert!


Eenvoud vind ik heel belangrijk, in de aanpak, persoonlijk gedrag en vooral op gebied van rigs. Voor mij geen mode gerichte rigs die elke maand veranderen. In 99% van de gevallen vis ik met heel eenvoudige rigs die ik wel durf aanpassen in lengte indien nodig, maar daar blijft het meestal bij en deze hebben mij nog nooit in de steek gelaten, never change a winning team.


Ook bij het voeren zijn er tientallen mogelijkheden. Zo kan de meerderheid van de vissers met hetzelfde aas als jou aan de slag zijn, toch kan je u onderscheiden met datzelfde aas door het anders te gaan gebruiken, je moet het zelfs niet ver gaan zoeken om anders bezig te zijn dan de rest, maar daar ga ik niet over uitweiden, misschien stof voor een andere keer.


Om een voorbeeld te geven, gaan we terug naar de aanpak van onze buitenlandse sessies die zich meestal afspelen op de grote reservoirs in het zuiden van Frankrijk, waar de paden nog niet zijn platgelopen, waar de lokale Franse collega’s nog vriendelijk zijn en waar vooral de natuur en onze bevisbare ruimte van groot belang zijn, geen hokjes visserij, maar avontuur. De 1ste dag spenderen wij meestal volledig op het water, zoeken, zoeken en nog eens zoeken, totdat we genoeg voor ons interessante stekken hebben gevonden. Als je dan nog eens bepaalde routes aan de hand van geulen of oude rivierbeddingen kan vinden die de gevonden spots met elkaar verbinden, dan zit je goed en kan je overgaan tot de volgende stap, voeren, i love it! Je hebt voeren en voeren, en dit kan een groot verschil maken over hoe het vervolg van de sessie zal verlopen en of je het geluk naar je zijde kan keren.


Meestal voeren wij ons volledige gebied af, met gezond verstand, niet gewoon wat voer in het water kappen, maar doordacht te werk gaan. Nadien rust op de stek, heel belangrijk vind ik, zeker 24 à 30 uur gaat er bij ons geen enkele rig te water. Ook hier zijn er weer heel veel mogelijkheden en bepaalde tactieken die wij toepassen, en die naar mijn gevoel iets sneller de grote en/of moeilijke vissen in de richting van ons net brengen. Dit zijn dingen die je leert door vallen en opstaan. Veel is natuurlijk afhankelijk van de beschikbare tijd, weersomstandigheden en de drukte aan het water. Wij denken dat het werkt, maar het kan ook puur geluk zijn … of hebben we het geluk een handje geholpen?


Aas


Over aas is er ook heel wat te vertellen, zeker door de mensen die er dagelijks mee bezig zijn. Mijn kennis hierover is beperkt, een boilie samenstellen kan iedereen, maar de kennis over de werking van bepaalde ingrediënten onderling of het effect als je sommige ingrediënten samen gebruikt, daarvoor heb je echte kennis nodig. Een krak in zijn vak, altijd sympathiek en met de nodige kennis van zaken is Wim van Overloop van Attractive Baits. Het bereiden van mijn aas laat ik met mijn volle vertrouwen aan hem over. Hij werkt steeds met kwaliteitsvolle verse ingrediënten, dat zie je, ruik je en proef je. Als je ziet hoeveel tijd die man in zijn samenstellingen steekt en de kwaliteit die hij aflevert, elke keer opnieuw ,in één woord, klasse!


Hierbij nogmaals enorm bedankt Wim!


Vertrouwen in uw aas is samen met de aanpak en de eenvoud waarop je uw visserij beleeft een heel belangrijke schakel in de jacht naar uw moment van geluk.


Beleving


Geniet van elk moment en beleef uw visserij! Het geluk zit soms in de kleine dingen, waar de meesten aan voorbij gaan, als gevolg van stress door het te hard willen vangen, om de concurrentie te willen aangaan met anderen, waardoor je vergeet te genieten van al het schoon dat zich rondom u afspeelt. Vissen is voor mij vluchten van de dagelijkse drukte, ontspannen, een beleving van mijn passie, ik prijs me gelukkig dat ik dit allemaal mag meemaken.


Wat is er mooier dan ’s morgens te genieten van een mok dampende koffie terwijl de natuur ontwaakt door de opkomende zon die de nevel boven het wateroppervlak verlicht…


Soms beleef je momenten die evenveel deugd doen als het vangen van een mooie vis, al moet je soms geluk hebben om net daar te zijn op dat moment. Geluk of door jou in de hand gewerkt door stille eenvoud?


Sommige zaken doe je onbewust anders dan de rest, omdat het voor jou een gewoonte is, een routine gecreëerd door goede of slechte resultaten uit het verleden. Wat voor mij volkomen normaal lijkt kan voor een ander totaal nieuw of apart overkomen en dat is maar goed ook, anders zou het een hele stereotype visserij worden, zonder eigen inbreng, zonder vallen en opstaan, zonder beleving, zonder passie, zonder geluk…


Bedankt


Aan Kevin voor de zalige sessies en alle zotte belevingen er rond zoals onze winterse uitstap naar het kempisch kanaal…


Bedankt aan mijn vader voor het al jaren lang samen beleven van al die mooie momenten, en de spannende dril vanuit de boot in die pikzwarte laatste nacht van onze sessie, met al kers op de taart de grootste vis die ik ooit mocht omhelzen. Voor altijd staat dit in mijn geheugen gegrift.


Alle lof en bedankingen aan mijn vrouw, die met mij meeleeft in “mijn wereld”, waarin ik dag na dag bezig ben met mijn hobby of de voorbereiding ervan. Die soms ook eens meedenkt als ik niet direct de link kan leggen waardoor bepaalde zaken wel of juist niet gebeuren. Niet altijd het juiste antwoord geeft wat ik zoek, maar soms ook de nagel op de kop slaat, juist omdat zij mijn visserij vanuit een ander oogpunt bekijkt.


Beleef je visserij op je eigen manier, met respect voor anderen, laat je leiden door eenvoud en ga op zoek naar uw geluk!


Mattijs Celie


 


RIVIER PERIKELEN…


Het moet toch al een jaar of 13 geleden zijn dat ik voor het eerst aan de oever stond van de Seine, en de indruk die ze me toen naliet, zal ik nooit vergeten! Velen zullen er op hetzelfde moment wel totaal andere gedachten bij gehad hebben, maar ik voelde de ervaring toch geheel anders. Waarom? We kunnen het blijven herhalen, het riviervissen zint je, of zint je niet! Je bent geboren als riviervisser, het pakt en versmacht je. Je aanvaardt je lot, je laat je moeizaam mee leiden. Naar niets, het ongewisse…het schone…het pure. Nooit op zoek zijn naar het constante, die zal je hier niet vinden. Maar houden van. Houden van dat onzekere, nooit weten waar, wanneer of waarom. Houden van de natuur, het ongerepte, het vrije gevoel efkens alleen bezig te zijn. Het blijven volhouden, die magere troost, soms die ene vis…


Het zijn soms de kleine dingen die je gelukkig maken. Die je doen volharden, in datgene die je zo graag wil, datgene die we allemaal willen. Vangen!


Vis…verse vis, en als het kan, zo groot mogelijk. Het is ergens allemaal mogelijk hoor, als je maar weet waar je moet zijn. Zoals in elke tak van onze visserij, nietwaar?


Ik ben niet echt een “streber”. Mensen die nooit genoeg hebben, die altijd maar meer willen, blijven evenaren, of nog het liefst verbeteren. Die constant uw ei afhalen, niks zelf uitzoeken…zo’n gasten kan ik wel missen als kiespijn. Ik vertoef in gelukzalige blijdschap, niet zo’n gevoel te koesteren. Laat ze maar lopen hoor, en ik ben waarschijnlijker gelukkiger als ik ook al eens blank. Of blanken ze niet op rivieren? Het is toch allemaal zo simpel dacht ik zo…Ik hoop het soms ook!!


De eerste kennismaking…


De Seine heb ik eigenlijk maar kortstondig bevist. Het eerste jaar was echt een pure gok. Een weeksessie ergens in mei, totaal op de bek! Voor de laatste nacht van die sessie, zijn we toen naar de Yonne getrokken. Daar wisten we op de valreep toch nog enkele, wel wat kleinere, rivierkarpers te vangen. Dat was voor ons uiteraard een leuke opsteker…


Wat later dat jaar ben ik nog voor een tweetal weekends naar de Seine getrokken. Jammer genoeg zonder resultaat. Toch niet het positieve resultaat die we verhoopt hadden. Doch had ik veel geleerd. Hoe het niet moet, hoe het beter kan, maar vooral, hoe graag ik dit wel doe! Ik vis zeer graag op stilstaande wateren ook, laat dit geen misverstand waard zijn. Maar de aantrekkingskracht die ik op dat moment voelde, dit smaakte naar meer…


M’n tweede jaar was al beter, ik kreeg wat voeling met de visserij, onze sessie in mei kreeg al resultaat. Vangen op een rivier zou vanaf dat moment nooit meer hetzelfde kunnen zijn. Het is niet iets wat je doet, het is iets wat je ten volle beleefd, als de eerste keer verliefd zijn…


Dat een stek opbouwen voor betere resultaten kan zorgen, had ik al snel door. En soms hoeft het niet veel te zijn, de eerste nacht voeren, en in de juiste periode van het jaar mag dat wel eens een emmer zijn, de stek rust geven, en pas de tweede nacht er op vissen. Je hebt soms direct resultaat, en met wat bijvoeren na elke gevangen vis, is het soms mogelijk de vis wat langer op uw stek te houden. Ze volledig vast houden zal in de meeste gevallen totaal niet lukken, het rondtrekken zit de vissen in het bloed. Valt er niks meer te schransen, dan kiezen ze het hazenpad.


Jammer genoeg was het enkel die sessie in mei, die vis opleverde. Enkele weekendtrips, wat later op het jaar, bleven visloos. Het was ons dus duidelijk dat de tijd van het jaar, en de stekkeuze een zeer grote rol spelen. En toen…toen was er eventjes niks meer. De jaren erna viste ik in het buitenland, voornamelijk op meren en afgesloten plassen. Het riviervissen vond een hele periode geen plaats meer in mijn visserij, maar het bleef wel in mijn achterhoofd spelen. De drang om het stromende water te bevissen zit ondertussen in mijn genen vergroeid, en vroeg of laat sta ik wel weer ergens aan een of andere rivier…zoveel was duidelijk!


Ondertussen vis ik nu al een 7-tal jaar op de Maas, en vanaf de eerste sessie had ik de riviermicrobe meteen weer te pakken. Ik probeer toch op regelmatige basis aan de oevers van deze waterader te zitten. Vooral tijdens de periodes dat het “loopt”, zal ik vaak enkele nachtjes gaan prikken, soms meerdere weekends in een korte periode. Vooral het voorjaar spreekt mij het meest aan. Het komt soms wat traag op gang, maar eens het water voldoende is opgewarmd, dan kan het hard gaan. Als je dan de betere stekken weet te vinden, en de weersomstandigheden zijn ideaal…een tekening is hier overbodig materiaal denk ik.


Stekken…


Hoe vind je nu die betere stekken? Door ze uit te proberen! Of je kan zo’n type zijn die eerder wacht tot die tips je in de schoot geworpen worden. Zo kan iedereen op rivieren hengelen, en het maakt je zeker geen betere visser ook, integendeel. Het toont aan dat je geen karakter hebt, en laat dit nu net iets essentieels zijn bij riviervissen. Je zal een hoop doorzettingsvermogen nodig hebben wil je slagen. Vissers zonder ruggengraat vallen er uiteindelijk toch van tussen hoor…


Ik zoek het graag zelf uit. Het maakt deel uit van het volledige plaatje. Het heeft me veel voldoening om op zoek te gaan naar nieuwe stekken, en als achteraf blijkt dat ze nog “lopen” ook, maakt me dat een tevreden visser. Af en toe gaan we na een sessie, voor we naar huis toe keren, op zoek naar andere plaatsen die mogelijks een goeie stek kunnen zijn. Meestal zijn ze voor de handliggend. Barrages, eilanden, sluizen, kades, bruggen enz enz kunnen mogelijks goeie visplaatsen zijn. Dit kun je enkel weten door die eens te proberen, en indien mogelijk doe je dit best enkele keren. Want na één sessie kan je meestal niet inschatten of het al of niet zou lukken op die plaats.


Moeten het altijd zo’n voor de hand liggende plaatsen zijn? Nee zeker niet. Ik heb vaak al goeie momenten gehad op stekken “ergens onderweg”. Stekken die je eens probeert omdat je weet dat je afgelegen zit. Of die enkele met een boot te bereiken zijn. Rustige plekken waar je geen mens zal zien. Dit zijn dus plaatsen die niet in het oog springen. Waar je bv geen kuilen of bulten zal vinden op de bodem ook. Je dus gewoon ergens neerplanten op een stuk rivier. Hier zal het wel niet van een leien dakje lopen, dit had je al kunnen raden niet? Je moet het daar hebben van een tikkeltje geluk. Maar ik ben zeker dat je er kan vangen. Die rivierkarpers trekken toch de gehele rivier door, en plekken waar ze voer vinden, gaan ze ook halt houden om te gaan schransen. Je moet ze dus onderscheppen op hun route, en je moet dan soms wel wat geduld hebben eer ze op uw stek arriveren. Maar als ze er uiteindelijk zijn, dan kan het soms ongehoord hard gaan. Eens je vangt is voeren de boodschap, maar je zal ze zeker niet lang kunnen vasthouden. Zo’n plaatsen spreken die vissen niet aan om er lang te vertoeven. Toch zal het wel lukken om ze enige tijd op het aas te zetten.


Waar te vissen…?


Op de meeste stekken kan de vaargeul best veel vis opleveren, ik voer dan heel verspreid over de volledige breedte van de rivier, op de hoop elke vis die voorbij komt, te onderscheppen en op m’n voer te krijgen. Ik mik simpelweg mijn rigs richting vaargeul, het diepste gedeelte van de stroom. Ik zal wel wat aftasten op welke afstand van de oever, ik het meeste aanbeten krijg. Soms kan je ze wat dichter tegen de kant vangen ook, maar als ze echt goed azen vang je naar mijn mening, het meeste vissen toch in de vaargeul. Regelmatig bijvoeren is weeral de boodschap, om ze iets langer op de stek te houden.


Vis je tegen bruggen of kademuren, of muren aan barrages, dan kan zeer kort vissen tegen de muren of peilers het meeste vissen opleveren. Eilanden zijn ook prima spots, en kort tegen de kant tref je zeer vaak karper aan. Het is altijd wat aftasten, van stek tot stek. Soms kan die ene meter dichter of verder van die ene spot, extra vis opleveren. En weet ook, dat regelmatig het haakaas verversen en opnieuw inwerpen, extra belonend kan werken! Als je een stek aftast kan plots uit het niets, zeer kort na het inwerpen op een andere plek, de beetmelder het al uitschreeuwen. Hoeveel vissen ik al gevangen heb kort na het her-inwerpen van mijn hengel, zijn niet meer te overzien. Het duurt soms geen 5min of de hengel gaat fluiten…..zalig!!


Je kan op sommige stekken kuilen of bulten aantreffen, die zijn uiteraard meer dan het proberen waard, maar te kleine kuilen laat ik links liggen, we vissen nog steeds op stromend water…en het is niet altijd evident om bij hardere stroming, uw rig precies op die ene vierkante meter te krijgen.


Stroming…


Dit is praktisch gezien, voor velen dé struikelblok van het riviervissen zelf. Er zijn er die al gruwelen omdat hun lijn ook maar iets in een bocht staat. Als de stroming zeer laag is, en uw lijnen zeer makkelijk op hun plaats te houden zijn, is er geen vuiltje aan de lucht. Of dat de ideale omstandigheden zijn, zullen de meningen wel verschillend zijn, maar zelf ben ik toch voorstander van een wat pittige vaart in het water. De vissen zijn veel actiever, en in de goeie periode van het jaar kan je ze dan het beste vangen. Maar de stroming kan een ferme doorn in het oog zijn ook. Als die echt te hoog is, en er geen rig op de bodem te houden is, dan is er geen beginnen aan. Velen haken dan af; Er zijn er die dan zweren bij extra zwaar lood, of zware keien met een breuklijntje, maar als er bij mij, een lood van 140gr verplaatst wordt, is dat de limiet. En ik kan u verzekeren, 140gr blijft beter liggen dan de meeste denken. Zeer vaak heb ik gevist in de herfst, de periode dat de bomen het meeste bladeren verliezen, er door zware regenval en grotere stroming, veel gras en andere troep meegesleurd worden. Die komen steevast in uw lijnen terecht, en kunnen enorm veel druk op de lijn zetten. Strak vissen is sowieso uitgesloten, in plaats daarvan geef ik extra veel draad, zodat de uitstaande lijn in een grote boog naar mijn rig loopt. Op die manier kan je in hogere stroming vissen, en kan je de druk van de troep op uw lijnen aanzienlijk verlagen. In de meeste gevallen blijft die 140gr prima liggen. En dan vis ik, wat de stroming betreft, tegen de limiet aan. Veel hoger is totaal niet meer te bevissen, en het levert vaak geen vis meer op ook. Stroomt het water hard, zo net nog te bevissen, maar kleurt het bruin en troebel, dan zegt mijn mening dat het niks zal opleveren. Je ziet dit vaak na langere periodes van zware neerslag. Dan weet je vooraf al dat je beter thuis blijft. Anders kan de Maas behoorlijk helder staan, dat zijn altijd goeie condities, vaak met wat kalmere stroming. De stroming zal ook vaak uw lijnen tussen de stenen en andere obstakels drijven. Zo kom je vaak vast te zitten. Een karper zal die bij een aanbeet er wel weer van tussen trekken, maar vaak geraak je vast te zitten tijdens het gewoon indraaien. Dan is het is wel zo handig om een boot bij de hand te hebben. Eigenlijk heb je die altijd nodig op de rivier, al is het maar om vastliggende rigs te gaan redden. Zo laat je geen overbodige haken achter in het water ook. Ik heb al vaak meegemaakt dat een vis, en dan meestal de betere exemplaren, zich in de stroming smijt, en die gaat er dan met volle vaart vandoor. Dan is een boot weeral de beste oplossing om de vis achterna te gaan, hoe sneller boven de vis, hoe minder kans dat hij zich vast zwemt in een of ander obstakel op de bodem. Kortom, een boot is in feite onmisbaar bij het riviervissen, en neem gerust een flinke elektro mee…dan kan je makkelijker tegen de stroming op varen.


Aas…


Hier draait het grotendeels rond vertrouwen. Waar de ene zweert bij vis-achtige boilies, zal de andere naar een zoete fruitbol grijpen, of een combinatie van de twee. Ik kan toch vaststellen dat vismeel-bollen, met een kruidige toets, toch zeer vaak het meeste vissen oplevert. Flavours heb ik zelden of nooit vertrouwen in gehad, en gebruik die dan ook nooit. Ik heb het geluk gehad om in het team van Attractive Baits te stappen. Wij staan voor aantrekkelijk aas zonder chemische of synthetische toevoegingen. Iets waar ik voordien ook al ten stelligste in geloofde. Ik verwerkte in mijn eigen aas ook nooit flavours of andere chemische troep. Als smaakmaker gebruikte ik de natuurlijkere toetsen, vaak terug te vinden in de keukenkast. Kruiden of bepaalde oliën hebben me al massa’s vissen opgeleverd. Met Attractive Baits werken we ook op die manier, en ik gebruik dus met alle vertrouwen het aangeboden aas. Je hoeft echt geen penetrante geurstof te gebruiken, als je ze met pikante kruiden ook kan vangen, en het is beslist véél gezonder voor de vissen ook….twee vliegen in één klap!! Over de hoeveelheid heeft iedere riviervisser zijn eigen mening. Sommige voeren heel braaf en bouwen op. Ik durf al vlug stevig voeren om te starten, en dan de stek onderhouden. Je moet dan wel wat voeling hebben, in perioden dat je denkt dat ze weinig azen, of amper actief zijn, moet je uiteraard niet gaan strooien als een bezetene. Maar heb ik het gevoel dat de vis wat los zit, start ik zeer vaak met een emmer aas. Hoeven niet enkel bollen te zijn, om de boel wat aan te zwengelen gebruik ik zeer regelmatig particles en pellets. Maar is de witvis wat losser en actiever, laat je dat klein aas best achterwege. Het formaat van boilies mag gerust fors zijn, zeker tijdens de mooiere maanden van het jaar. Voeren met 24-26mm, en als haakaas 30mm of meer, zal de ongewenste bijvangsten wat kunnen minderen. In het vroege voorjaar, als de kopvoorn en barbeel nog in hun winterslaap zitten, kan je gerust met kleiner aas aan de slag. Maar eens die pestkoppen los zijn, kan je ze amper uitschakelen. Dit zullen vaak de warmere maanden zijn, en zeker al in de zomer. Ze blijven meestal actief tot het late najaar en vallen pas stil als het echt begint te winteren…


Materiaal…


We spreken over riviervissen, dus het kan er wel eens wat ruwer aan toe gaan. Snoeiharde runs, die uw stokken vaak uit de steunen sleuren, beresterke vissen die uw hengel tot halfweg onder water pompen, een bodem die werkelijk bezaaid is met mosseltjes, drijfvuil en zware obstakels onder water….hier mag het fijnere montagewerk wat steviger zijn! Met een sterke nylon hoofdlijn en een schuurbestendige voorslag komen we al een heel eind. Grijp nu niet naar gevlochten lijnen want die verzamelen veel meer drijfvuil dan nylon. Ook drilt nylon veel plezanter, want de karpers kunnen soms heftig uit de hoek komen. Een penhengeltje hoort hier ook niet thuis, met stevige stokken in de klasse 3lbs of meer ga je het al veel verder schoppen. Ik geef de voorkeur aan losse steunen, die stevig in de grond zitten. Maar vaak zijn de oevers verstevigd met tonnen stenen, en krijg je amper een bankstick de grond in. Neem dan een robuuste rodpod, je zou de eerste niet zijn die na een knaller van een fluiter, zijn pluimgewicht-podje, tot leven ziet komen om eigenhandig het ruime sop te kiezen… Mijn rigs neem ik ook best stevig, gecoat onderlijnmateriaal beschermen je rig al tegen de vele driehoekmosseltjes, en als haak kies ik meestal een 4 of een grote 5. De vissen hebben beenharde en dikke vlezige lippen. Een iets grotere haak prikt veel beter en heeft veel vlugger vlees vast. Mijn voorkeur gaat uit naar een kortstelige klauwhaak. Die kunnen het zwaardere drilwerk aan, en doordat de haakpunt iets naar binnen staat, slijt de punt niet zo vaak af. Hou er rekening mee dat riviervissen vaak veel onderlijnen kost. Door het inhalen van de rig alleen al, kan de punt al geschonden zijn. Dus voor het inwerpen altijd de haak goed controleren, want die moet vlijmscherp zijn, wil je die rivierbuffels deftig prikken… Maar ondanks ik naar groter en zwaarder gerief grijp, probeer ik mijn rigs toch wat elegant te knopen. De onderlijn moet wel nog degelijk werken, goed kunnen kantelen of draaien en zeker snel prikken. Ik had het al eerder vermeld, en ga het nogmaals onderstrepen. Met een boot kom je veel verder! Handig bij het peilen, voeren, drillen of losmaken van vastliggende lijnen. Neem ook een veilige boot, we spreken nog steeds over stromend water, en als het debiet hoog ligt geraak je met een speelgoed of te kleine boot, al vlug in de problemen. Een reddingsvest is ook aan te raden, en al zeker een elektromotor. Met peddels geraak je bij hoge stroming echt geen meter vooruit, en dan speel je met uw leven. Zonder boot vertrek ik niet, ik heb die altijd klaar liggen. Tenzij het niet toegelaten is. Bovenop een barrage is dit ten strengste verboden, en uiteraard ook veel te gevaarlijk…


Nabeschouwing…


In de vele jaren dat ik de rivier bevis, heb ik al zalige sessie mogen beleven. En het liep soms als een trein. Trips waar ik vier nachten te vissen had, waar ik de eerste nacht enkel een emmer aas voerde, en in drie nachten effectief vissen, tot meer dan 30 runs had, zijn geen uitzondering. Ook vang ik meer spiegels dan schubben, wat ook leuk meegenomen is. En daar zaten echt wel pareltjes bij hoor. Niet altijd de grootste, maar soms schilderijen van vissen! De schoonste vis die ik ooit gevangen heb, komt nog steeds van de Maas, “slechts” 14kg200 maar werkelijk een zalig mooie vis…


Zelf kies ik bewust voor de stukken waar ik meer in de natuur zit, en laat de “industrie-stekken” links liggen. Vaak zijn die industrie-stekken wel de betere wat gewichten betreft, maar het gewicht van mijn vangsten is nog nooit de drijfveer binnen mijn visserij geweest. Dergelijke stekken zijn ook veel drukker bevist, en komt vaak criminaliteit om de hoek kijken. Ik zit veel liever op mijn gemak, en moet ik het stellen met “enkel” wat dertigers op een jaar, dan moet dat maar zo zijn, maar ik geniet wel met volle teugen van mijn hobby…en dat is nog steeds mijn drijfveer binnen mijn hobby.


Vang ze, geniet er van en heb respect voor uw vangsten en de natuur…


Jeffrey Benoot


 


De maas eind mei


Het laatste weekend van mei, stond al een hele tijd aangestipt in onze agenda, het jachtterrein was al beslist….de Maas! Ik had er al een behoorlijk mager voorjaar aan overgehouden, maar ze liet me maar niet los. De vissen moeten ooit eens wat losser komen, en wat vangst-geruchten brachten mij goeie hoop! Laat ons daar maar eens het spreekwoordelijke varkentje gaan wassen….


Samen met Pascal Van den Neste stond ik op woensdagavond al aan haar oevers. De stroming bleek weer zeer kalm te zijn. Ik had het iets feller verwacht na de vele neerslag van de laatste dagen. Ik zie ze ook liever wat harder stromen, de vissen verbruiken zo ook meer energie, wat zich vertaald in meer azen. Maar we zien wel, de beoogde stek is op die manier wel prettiger te bevissen, en in de warmere perioden brengt ze bij een laag debiet toch vaak wat karper op. De voorspelde zonnige dagen doet vermoeden dat het deze keer wel raak zal zijn, hopelijk strooit de paai nu geen roet in ons aas…


De eerste nacht vissen we niet, we hebben 4 nachten ter beschikking, dus een nachtje het aas zijn werk laten doen, kan beslist meer vissen opleveren. Het is niet altijd even verstandig om de eerste pilootkarpers meteen van de voerstek te rukken, ze wat vertrouwen geven loont altijd! We voeren een emmer zeer verspreid over de stek, een mengeling van Red Fish Garlic, Asian Spice en een particle-mengeling, zullen de klus wel klaren. Pellets laat ik bewust achterwege, het zou ongenodigde gasten maar al te goed op de stek trekken. Ik grijp graag naar een mengeling in formaat en vorm, maar neem het haakaas wel wat groter. Een 30mm zal vanaf nu niet misstaan. We pimpen het aas wat extra op met een garlic/curry-olie, wat onder de haak komt krijgt ook een extra oliebadje. Extra attractie heeft me veel extra vissen opgeleverd, zeker met wat spicy toetsen.


Tijdens het opzetten van ons kampement, blijkt dat we iets zeer cruciaals vergeten zijn, mijn onthaakmaat staat nog thuis! Miljaarde, hoe gaan we dat oplossen. We hebben gelukkig twee schepnetten mee, en vullen de ene op met veel lang gras en een hoop afgeschoren bladeren van een beukenhaag. Het voelt nog aardig aan ook, ze blijkt zelfs veel beter dan de meeste matten die op de markt aangeboden worden. De vis kan er diep in doorzakken, en zal zich zeker niet kwetsen. Probleem opgelost….twee Duvel-kroonkurken gaan de hoogte in, het genieten kan beginnen….


Al vroeg in de morgen worden we gewekt door de eerste zonnestralen, die onze bivvy’s doen koken. Ik zweet me werkelijk te pletter, en strompel mijn bedchair uit. Ik had liever nog wat langer gewacht om de rigs te water te laten maar nu we toch paraat staan kunnen we er evengoed aan beginnen. Enkele uurtjes later is het al raak, mijn linkse hengel krijgt niet eens de kans om te gaan krijsen en ik blok meteen de vis af. Na een stevige dril ligt een donkerkleurig schubje uitgeteld op de kant. Geen kanjer, maar als opener een welgekomen gast. Er zit toch al vis rond onze stek! In de vooravond komt dezelfde beetmelder tot leven, de vis voelt al iets beter aan, en laat mijn hengel knarsen op zijn sluiting. Een spiegel die beslist wat zwaarder weegt is de klos! We voelen al aan dat de vis wel meer uit die zelfde hoek zal komen, en laat aan Pascal weten dat de volgende run op mijn stokken de zijne zal zijn. Lang hoeft hij daar niet op te wachten, niet veel later staat hij te pronken met een fraaie schub. We sluiten de eerste dag af met drie vissen, en zoeken ons nest op. Benieuwd wat de nacht zal brengen….


Midden in de nacht is het raak bij Pascal. De vis voelt blijkbaar zeer aardig aan, maar er is geen sturen aan. De vis gaat als een bezetene tekeer en pikt tijdens de dril één van mijn lijnen op. De lijnen zitten danig in de knoop dat het moeilijk wordt te vis te netten….ik kan er met mijn schepnet net niet bij, en even later gebeurt het onvermijdelijke, net voor de rand van de koord lost een blok van een schub de open geplooide haak, we staan er maar verslagen op te kijken. Driewerf fuck!!! Als ook ik tijdens het ochtendgloren, een kleine spiegel los, staat de sfeer op mineur. De Maas kan soms zo hard zijn….


Het is die vrijdag best wel fris, de zon geraakt amper door het wolkendek, en overdag valt er geen aanbeet meer te forceren. We vrezen al lichtjes dat deze sessie een herhaling is van een eerder bezoek. Het is pas tegen de avond dat onze twijfel weggenomen wordt. De avondzon heeft een klein schubje tot azen aangezet. En niet veel later mag Pascal opnieuw een van mijn hengels ter hand nemen. Deze brengt een wondermooie spiegel op! Kort daarop doe ik er nog een stokoude blok van een spiegel bij, van een verzachtende pleister, op de eerder opgelopen wonde gesproken... We voeren er nog een emmer bij, als je ze wil vangen, moet je ze eten geven. De vis is duidelijk aanwezig… Dat blijkt enkele uren later als Pascal zijn linker optonic werkelijk gaat krijsen, die gaat er als een speer vandoor. Mijn kameraad blijkt in een vaste slaap te zitten, en ik graai zijn hengel uit de rodpod. Jammer genoeg te laten, de vis blijkt in een obstakel te zitten, de voorslag knapt meteen op een mossel….damn!


Diezelfde nacht begint zijn andere stok te daveren, en brengt een hardvechtende schub op, terwijl ik niet veel later er nog eentje kwijt geraak. Twee vissen kwijt op één nacht, we hebben ons al beter gevoeld. Maar we laten de moed niet zakken, en brengen de rigs weer perfect in positie. ’s Morgens vroeg doet bij Pascal zijn Delkim dienst als wekker. Zijn stek begint eindelijk ook wat runs op te leveren. De vis blijkt beresterk te zijn, en is niet te stoppen. Dit maakt het riviervissen zo verslavend, drillen tot de limiet. We weten het knappe schubgeweld veilig in het net te loodsen, werkelijk een puntgave vis! Het brengt de teller ondertussen op 8. De sessie is voor ons al geslaagd, maar er zit zeker nog meer in. We hebben nog een dag en nacht te gaan, dit moet lukken. Het is wel nog wachten tegen de namiddag als er bij mij nog iets te rapen valt. Weeral een vis die tot het uiterste gaat, love it! Een afgepaaide spiegel mag even op de gevoelige plaat. En om die dag in schoonheid te eindigen, mag ik ’s avonds nog even met een zeer knappe spiegel op de foto. ons weekend kan al niet meer stuk, en we hebben nog één nacht te gaan….


Tijdens de donkere uren krijgen we bezoek van de Garde De Peche. Ik heb op zich niks tegen een controle, maar vraag me af waarom sommige zo genieten van dat machtsvertoon. Met maar liefst 3 dienstwagens arriveren ze op onze stek, en weten met hun luid kabaal mijn humeur ferm te deuken. Man man man doe eens normaal zeg en ga wat Polen uit de bossen plukken…stelletje debielen! Ik breng mezelf tot rust en kruip terug mijn nest in, want veel verstand kun je die mannen toch niet bijbrengen! Echt lang moet ik niet slapen als er opnieuw een hardvechtende rivierkarper met mijn haakaas vandoor gaat. Een woeste schub is de opbrengst, puntgaaf, perfecte bek, zo zie ik ze graag! Wat eerder onverwachts blijft het bij Pascal stil, we hadden daar nochtans nog wat aanbeten verwacht. Maar vaak valt er totaal niks te forceren, zo gaat riviervissen nu eenmaal…


Met een aantal van 11 vissen kunnen we alvast terug kijken op een geslaagde sessie en beginnen zondagmorgen ons kampement af te breken. Onze hengels als laatste, want je weet tenslotte maar nooit. Net voor ik beslis ook die maar in te draaien, komt mijn linkse exemplaar nogmaals tot leven. Ik geef de vis geen schijn van kans en blok die meteen af, om te vermijden dat hij in een van de talrijke obstakels zwemt. Deze voelt zeer lekker aan en bezorgt me nog een dril van formaat. De vis blijft onder eigen kant, zeer diep gaan en is amper van de bodem te pompen. De vis laat zich een eerste keer zien, en we merken meteen een bak van een spiegel op! Deze wil ik niet verspelen en dril zonder veel druk te zetten, de vis volledig af…..behendig trek ik hem in het schepnet. Die neem ik even mee op de foto…..wat een afsluiter zeg….


Samen 12 vissen, waarvan 8 voor mij, 4 voor Pascal. Zeker niet slecht voor een instant sessie op openbaar water. Jammer van de missers, weinig aan te veranderen, maar we konden zeer tevreden terug kijken op een zalig weekend….de vis zit los! Volgende week ben ik opnieuw paraat, tot dan….;-)


Jeffrey Benoot


Pascal Van den Neste


 


Back on track!


School is begonnen en het gevoel zit weer helemaal goed. Gedurende de zomervakantie stond de goestingmeter in vissen verontrustend laag. Ik had zeeën van tijd en het trauma aan de catastrofale kanaalsessie was nog niet verwerkt, buiten enkele dagsessies is er verder niet op karper gevist. Het klinkt raar maar het lijkt alsof ik school nodig heb om me volledig voor het vissen te kunnen geven. Dan kijk ik uit naar de weekends en gunstige uurroosters, tijd waarin ik kan doen wat ik écht graag doe.


Vandaag was nog een vrije dag voor mijn schooljaar officieel van start gaat en ik besloot mijn kans nog eens op het nieuwe water te gaan wagen. Eens aangekomen op de stek zag het erg goed uit, de wind stond gunstig en het was aangenaam vertoeven in het zonnetje. Er zal wel iets uitkomen dacht ik… little did I know dat het op die korte tijd een erg hectische sessie ging worden met veel actie!


Mijn rechtse stok ligt al op scherp en ik ben mijn linkse nog in gereedheid aan het brengen wanneer de beetmelder de eerste vis al meldt. Zo snel! Na een korte dril kan ik een spiegeltje over het netkoord slepen. Ik laat hem even in het net en schiet gauw wat coco’s bollen naar de stek. Wanneer hij op de mat ligt merk ik dat hij een aparte bouw heeft, leuk om er eens zo eentje te vangen ik had ze enkel nog maar op foto gezien, nu mag ik er zelf eentje op de gevoelige plaat zetten.


Alles terug op zijn plek, nog enkele bollen achterna en ik kan terug aan mijn linkse stok denken. Maar niet voor lang! Amper vijf minuten en nummer twee moet binnengesleurd worden. Zo zo dit gaat wel heel goed. Deze komt vrij vlot binnen en ik laat hem ook even wachten, het betrof terug een spiegeltje. Snel terug ingooien en wat bollen bijschieten want ze volgen elkaar snel op. En ja hoor, de vis lag nog maar net boven op de mat en de lijn giert weer van de spoel, ik haast me naar beneden voor hij in de takken hangt en de dril kan weer beginnen. Eerst was het nog een beetje drillen met een bang hartje, maar nu is het vertrouwen volledig terug. De vis is bijna aan de kant wanneer ik zie dat het terug een spiegel is, gek, ik hoorde dat er vooral schubs worden gevangen en nu vang ik drie spiegels na elkaar. Ook deze dirigeer ik zonder problemen in het net en kan foto’s gaan maken. Daar liggen ze dan gezellig met zijn tweetjes op de mat. Na een paar foto’s zijn ze er vanaf en kunnen ze terug in hun vertrouwde omgeving.


Het zaakje ligt klaar voor de volgende en mijn linkerstok is uiteindelijk ook klaar voor wat actie, wat coco’s bollen erbij en wachten maar. Na een tijdje loopt de rechterhengel weer af, manman ze zijn precies zot van de coco cream bollen! Opnieuw een piekfijn spiegeltje, ik ben helemaal in mijn nopjes. Wat foto’s en op naar de volgende.


Ditmaal is het aan de linkerhengel om zich helemaal krom te trekken. Aan de andere kant hangt blijkbaar een krachtpatser die er stevig tegenaan beukt en het mij vrij moeilijk maakt. Uiteindelijk geeft hij zichzelf, de krachtpatser blijkt een knappe vlekschub te zijn en is klaar voor de fotosessie. Maar hij zal toch nog even moeten wachten, tijdens het instellen van de camera hoor ik dat er weer iets het aas van de rechterstok heeft opgenomen en er met een rotvaart vandoor gaat. Helaas ben ik er te laat bij en hangt de vis in de takken. Ik probeer nog even of ik hem los kan krijgen, laat de lijn strak, slap, het baat allemaal niets. Eerst die flinke schubber op de gevoelige plaat zetten zodat hij terug van zijn vrijheid kan genieten. De andere hangt nog altijd vast en ik besluit er naartoe te zwemmen want ik zie nog beweging. Blijkbaar heeft hij zichzelf toch van de haak weten ontdoen op mijn weg naar daar, ik keer terug zonder vis maar wel met mijn onderlijn en lood en ik voel me er beter bij. Zo weet ik zeker dat de vis er niet meer hangt.


Na al deze commotie in het water verwacht ik niet direct terug een aanbeet maar je weet maar nooit en ik gooi terug naar het vruchtbaar plekje en schiet wat bollen achterna, ook de andere stek wordt nog eens voorzien van een paar extra bollen.


Iets later tijdens het lepelen krijg ik terug een keiharde aanbeet op de linkerstok, game on! Weer een korte rustige dril met nog een paar laatste vluchtpogingen onder de top en de klus is geklaard. Opnieuw een fijn spiegeltje met een leuke beschubbing, een paar foto’s en ik schenk hem terug de vrijheid en brei een einde aan deze sessie.


En het was een meer dan geslaagde sessie! 7 runs en 6 vissen op een kleine 6 uur, de coco cream deed nog maar eens waar hij goed in is, vangen! Het waren geen beren maar daarom niet minder plezant, stuk voor stuk piekfijne vissen. Achteraf ben ik te weten gekomen dat de spiegels hoogstwaarschijnlijk vissen zijn van een uitzetting enkele jaren geleden. Zonde dat ik dan net vandaag mijn weegschaal moet vergeten!


Matthias Keuppens